Tutón přikład serbskich husličkow, tež “Slepjanske | Slěpjańske guslicki” abo “kwasne huslički” mjenowane, so mišterskemu twarcej hudźnych nastrojow Hansej Jordanej z Markneukirchena připisuje. Zhotowjeny bu po naćiskach Chrósćanskeho časnikarja a ludoweho hudźbnika Jurja Mencla (*1903; +1951). Signatura na dnje spódneje deski husličkow mjenuje jako lěto zhotowjenja 1947.

Wšelake wosebitosće natwara wotchileja wot starodawneho wašnja twarjenja serbskich husličkow. Wosebje napadnje njetypiski račk mjez zwukowymaj dźěromaj, kotryž je wočiwidnje z klasiskeje koncertneje wioliny wuwzaty: ma štyri karbički za truny, byrnjež maja serbske husle jenož tři truny. Tež pobrachuje dźěra w hornjej desce, přez kotruž saha při tradicionalnych serbskich husličkach nóžka račka hač k nutřkownemu dnu a zwjazuje tak hornju a spódnu desku. Nimo toho je na delnim boku hornjeje deski basowa hrjada připrawjena – dalši element, kiž přibližuje huslički k natwarej klasiskich koncertowych wiolinow.

Měšane kajkosće instrumenta wotbłyšćuja Menclowe prócowanje tradicionelne serbske smyčkowe instrumenty twarsce a hudźbnje modernizować a tak jich wužiwanje tež w nowšim času zaručić. Tak swědči tutón instrument wo přechodźe starodawneje ludohudźbneje praksy k profesionalizowanej hudźbnej folklorje, kotraž so ze załoženjom Statneho ansambla za serbsku ludowu kulturu 1952 institucionalizuje – jedne lěto po zažnej smjerći Mencla.

• Serbske huslički, Markneukirchen, 1947
• 27 cm x 49 cm
• SM-V-005922